Άλλες Υπηρεσίες

ΤΙ ΕΙΝΑΙ;
Οφείλει το όνομά του κατά κύριο λόγο στον ήρωα της Ιλιάδας, Αχιλλέα, και κατά δεύτερο λόγο στον Ολλανδό ανατόμο Philip Verheyen ο οποίος τον «βάφτισε» και τον περιέγραψε για πρώτη φορά το 1693 στο έργο του Corporis Humani Anatomia. Ο λόγος για τον αχίλλειο τένοντα, που αποτελεί κοινή τενόντια κατάφυση δύο μυών στην πτέρνα, του γαστροκνήμιου και του υποκνηµίδιου.

Ρήξη τένοντα σημαίνει ότι διακόπτεται η συνέχειά του, και πλέον δεν λειτουργεί κανονικά καθώς δεν μπορεί να συνδέσει σωστά τους μύες με τα οστά του πέλματος. Ο πιο συνηθισμένος μηχανισμός κάκωσης είναι να ασκηθεί απότομα μια ισχυρή δύναμη έλξης. Συνήθως οι ρήξεις συμβαίνουν 3-5 εκ. κεντρικά της κατάφυσης του αχιλλείου στην πτέρνα, σε μια περιοχή που έχει τη φτωχότερη αγγείωση.

ΠΟΙΟΙ ΑΝΗΚΟΥΝ ΣΤΙΣ ΟΜΑΔΕΣ ΥΨΗΛΟΥ ΚΙΝΔΥΝΟΥ;
Αν και πρόκειται για τον πιο ισχυρό τένοντα μιας και μπορεί να αντέξει δυνάμεις που φτάνουν τις 6 έως 8 φορές το βάρος του σώματος κατά το τρέξιμο και κατά τα άλματα, εντούτοις η ρήξη του είναι ένας σχετικά κοινός τραυματισμός, ειδικά στον νεαρό αθλούμενο πληθυσμό, και τις τελευταίες δεκαετίες στον δραστήριο πληθυσμό 30-50 ετών. Κάθε χρόνο μόνο στις ΗΠΑ οι ορθοπεδικοί καλούνται να αντιμετωπίσουν περίπου 230.000 περιστατικά ρήξεων αχιλλείου, και οι αριθμοί συνεχίζουν να ανεβαίνουν.

Υπολογίζεται ότι το 75-80% των τραυματισμών συμβαίνει κατά τη διάρκεια αθλητικών δραστηριοτήτων· στις μεγαλύτερες ηλικίες, και ειδικά στον ανδρικό πληθυσμό που δεν αθλείται συστηματικά («αθλητές του σαββατοκύριακου» ονομάζονται στη βιβλιογραφία), είναι ένας τραυματισμός που οφείλεται στην ελλιπή προθέρμανση και στον υπερβάλλοντα ζήλο κατά τη διάρκεια αθλημάτων υψηλών απαιτήσεων.

Ακόμα, οι μελέτες έχουν «ενοχοποιήσει», μεταξύ άλλων, τη χρόνια τενοντίτιδα, την εκτεταμένη χρήση κορτικοστεροειδών και αναβολικών στεροειδών, τη χρήση αντιβιοτικών που περιέχουν φλουοροκινολόνη, την ουρική αρθρίτιδα, τον υπερθυρεοειδισµό, την υπερχρήση και την εκφύλιση του τένοντα, αλλά και τις αλλαγές στη μηχανική του άκρου ποδός.

ΠΟΙΑ ΕΙΝΑΙ ΤΑ ΣΥΜΠΤΩΜΑΤΑ;
Οι ασθενείς αναφέρουν έναν υπόκωφο ήχο, την αιφνίδια εμφάνιση πόνου, και οι περισσότεροι περιγράφουν ότι ένιωσαν σαν να τους χτύπησε κάποιος με σφυρί στο πίσω μέρος του ποδιού. Τον πόνο συνοδεύουν οίδημα και αιμάτωμα, η ικανότητα βάδισης μειώνεται σημαντικά, ενώ κατά την κλινική εξέταση, μέσω της οποίας γίνεται η διάγνωση, ο ορθοπεδικός μπορεί να ψηλαφίσει το κενό που δημιουργείται στην πορεία του τένοντα.

Το υπερηχογράφημα και η μαγνητική τομογραφία θα δείξουν το ακριβές σημείο της βλάβης και θα αναδείξουν και τις ατελείς ρήξεις. Η πλάγια ακτινογραφία του άκρου ποδός, εφόσον κρίνεται απαραίτητη, θα δείξει αν υπάρχει και αποσπαστικό κάταγμα.

ΠΟΙΑ ΕΙΝΑΙ Η ΘΕΡΑΠΕΙΑ;
Η αντιμετώπιση της οξείας ρήξης του αχίλλειου τένοντα είναι κατά κανόνα χειρουργική – η συντηρητική θεραπεία με την ακινητοποίηση του πάσχοντος μέλους για 7-9 εβδομάδες επιλέγεται μόνο για ασθενείς υψηλού κινδύνου ή χαμηλών λειτουργικών απαιτήσεων. Κατά τη διάρκεια του χειρουργείου γίνεται συρραφή του τένοντα, με ή χωρίς την ενίσχυσή του με μόσχευμα από τον ίδιο τον ασθενή.

Οι τεχνικές ελάχιστης επεμβατικότητας (MIS) που εφαρμόζονται τα τελευταία χρόνια, εκτός από τα πολύ καλά αποτελέσματα ως προς την ανάκτηση της δύναμης, ελαχιστοποιούν τις πιθανότητες για νέα ρήξη στο μέλλον και μηδενίζουν τις επιπλοκές ενός ανοιχτού χειρουργείου. Ο χειρουργός αποφεύγει τις μεγάλες κλασικές τομές του δέρματος καθώς κάνει τη συρραφή μέσα από μικρές οπές με τη χρήση χειρουργικού μικροσκοπίου ή και χωρίς τη βοήθεια αυτού.  Η κινητοποίηση μετά το χειρουργείο είναι σχεδόν άμεση και ο μετεγχειρητικός πόνος σαφώς μειωμένος. Ο ασθενής φορά ειδικό νάρθηκα σταθεροποίησης της ποδοκνημικής άρθρωσης και ακολουθεί ένα εξειδικευμένο πρόγραμμα ασκήσεων ενδυνάμωσης και φυσικοθεραπειών. 

ΚΛΕΙΣΤΕ ΡΑΝΤΕΒΟΥ
© Copyright 2019 Minisco.gr | Designed & Developed by Norder Media Solutions. Running on i-Flexible CMS