Άλλες Υπηρεσίες

ΤΙ ΕΙΝΑΙ;
Οι παίκτες του γκολφ είναι οι … «νονοί» της συγκεκριμένης φλεγμονής στην περιοχή του αγκώνα, ωστόσο οι επιδημιολογικές μελέτες έχουν δείξει ότι ο «αγκώνας του γκόλφερ» (golfer's elbow) δεν είναι «προνόμιο» μόνο όσων ασχολούνται με το αυτό το άθλημα. Βασικός πρωταγωνιστής είναι ο επικόνδυλος, μια μικρή οστική πλευρά στην έξω και την έσω πλευρά στο τέλος του βραχιόνιου οστού που προεξέχει όταν ο αγκώνας είναι λυγισμένος στις 90 μοίρες. Έτσι, ο «αγκώνας του γκόλφερ» αναφέρεται και ως έσω επικονδυλίτιδα· κατ’ αντιστοιχία υπάρχει και η έξω επικονδυλίτιδα, γνωστή και ως «αγκώνας του τένις».

ΠΟΙΑ ΕΙΝΑΙ ΤΑ ΣΥΜΠΤΩΜΑΤΑ;
Τα συμπτώματα και στις δύο καταστάσεις είναι κοινά, εκτός από το σημείο του πόνου: Όταν υπάρχει φλεγμονή στην έσω πλευρά του κονδύλου, εντοπίζεται στη μέσα πλευρά του αγκώνα. Η εμφάνιση του πόνου (ή του καψίματος) είναι σταδιακή, σε βάθος ημερών και εβδομάδων, και συνήθως μετά από ιδιαίτερα έντονες περιόδους κούρασης. Στην οξεία φάση υπάρχει μειωμένη λειτουργικότητα του χεριού με μυϊκή αδυναμία του καρπού και των δακτύλων – απλές κινήσεις, όπως το άνοιγμα μιας πόρτας ή ακόμα και μια χειραψία, προκαλούν πόνο στον ασθενή. Είναι, δε, πολύ πιθανό να υπάρχει επικονδυλίτιδα και στα δύο χέρια. 

ΠΟΙΟΙ ΑΝΗΚΟΥΝ ΣΤΙΣ ΟΜΑΔΕΣ ΥΨΗΛΟΥ ΚΙΝΔΥΝΟΥ;
Σύμφωνα με τα επιδημιολογικά δεδομένα, στις ΗΠΑ η έσω επικονδυλίτιδα αντιπροσωπεύει το 10-20% όλων των διαγνώσεων επικονδυλίτιδας, και αφορά συνήθως το χέρι που χρησιμοποιείται περισσότερο. Η φλεγμονή που δημιουργείται στην περιοχή του αγκώνα θεωρείται ότι οφείλεται στη μακροχρόνια και επαναλαμβανόμενη κίνηση που προκαλεί μικροτραυματισμούς στους τένοντες, εξού και το «αγκώνας του γκόλφερ». Η «ύποπτη» κίνηση είναι η συνεχής κάμψη του καρπού προς τα κάτω με την ταυτόχρονη στροφή του χεριού προς τα μέσα. Πιο ευάλωτοι –εκτός απ’ όσους παίζουν γκολφ– είναι όσοι χειρώνακτες χρησιμοποιούν φτυάρι αλλά και αθλητές ρίψεων, της τοξοβολίας, της άρσης βαρών, και όσοι ασχολούνται με το bowling. 

ΠΟΙΑ ΕΙΝΑΙ Η ΘΕΡΑΠΕΙΑ;
Η διάγνωση καλό είναι να γίνει όσο το δυνατό πιο σύντομα. Ο ορθοπεδικός θα ζητήσει από τον ασθενή να κάνει κάποια απλά τεστ, ενώ μπορεί να ζητήσει και έναν υπέρηχο ή/και μια μαγνητική τομογραφία. Συνήθως ακολουθείται συντηρητική θεραπεία με ξεκούραση, παγοθεραπεία, μη στεροειδή αντιφλεγμονώδη φάρμακα για τη μείωση του πόνου και του πρηξίματος, ή και φυσικοθεραπεία. Προκειμένου να ξεκουραστούν οι μύες και οι τένοντες είναι πιθανό να χρειαστούν ειδικοί ιμάντες για το αντιβράχιο. Ενέσεις στεροειδών ή PRP βοηθούν άμεσα και πολύ αποτελεσματικά. 

Εάν τα συμπτώματα δεν υποχωρήσουν μετά από περίπου 8-12 εβδομάδες –γεγονός σπάνιο–, ο γιατρός μπορεί να συστήσει χειρουργική επέμβαση. Τις περισσότερες φορές γίνεται αφαίρεση των προσβεβλημένων μυών και τενόντων (ουλώδης ιστός).

ΚΛΕΙΣΤΕ ΡΑΝΤΕΒΟΥ
© Copyright 2019 Minisco.gr | Designed & Developed by Norder Media Solutions. Running on i-Flexible CMS