Άλλες Υπηρεσίες

ΤΙ ΕΙΝΑΙ;
Είναι η αντανακλαστική κίνηση που κάνει συνήθως κάποιος την ώρα της πτώσης στο έδαφος: βάζει το χέρι για να στηριχθεί και να κόψει τη φόρα του. Αυτή η κίνηση, όμως, είναι και η πιο συχνή αιτία των καταγμάτων στον αγκώνα, καθώς η δύναμη της πτώσης μεταφέρεται μέσα από τον καρπό στο αντιβράχιο (πήχη). Πιο συχνά –για την ακρίβεια σε ποσοστό 60%– το σημείο που τραυματίζεται είναι η κεφαλή της κερκίδας, η οποία απορροφά περίπου το 60% των φορτίων, αρθρώνεται τόσο με το βραχιόνιο οστό όσο και με την ωλένη, και ρόλος της είναι να επιτρέπει τις στροφές του πήχη. Άλλος ένας μηχανισμός κάκωσης είναι και η πτώση απευθείας πάνω στον αγκώνα ή ένα χτύπημα σε αυτόν. 

ΠΟΙΟΙ ΑΝΗΚΟΥΝ ΣΤΙΣ ΟΜΑΔΕΣ ΥΨΗΛΟΥ ΚΙΝΔΥΝΟΥ;
Τα παγκόσμια επιδημιολογικά δεδομένα δείχνουν ότι ο συγκεκριμένος τραυματισμός αφορά όλες τις ηλικιακές ομάδες, με τα ποσοστά να εμφανίζουν αυξητική τάση. Μάλιστα συσχετίζονται με την ηλικία, το φύλο και το επίπεδο δραστηριοτήτων, αλλά και με παράγοντες όπως το κλίμα και η πυκνότητα του πληθυσμού. Στις ομάδες υψηλού κινδύνου ανήκουν τα αγόρια και οι νεαροί ενήλικες, αλλά και οι ηλικιωμένες γυναίκες. Στις μικρές ηλικίες το κάταγμα στην κεφαλή της κερκίδας συμβαίνει από μετά από πτώση κατά τη διάρκεια παιχνιδιού ή κατά τη διάρκεια αθλητικών δραστηριοτήτων, είτε είναι συνέπεια τροχαίου. Αντίθετα, στις μεγαλύτερες ηλικίες είναι αποτέλεσμα πτώσης από πολύ μικρό ύψος. 

ΠΟΙΑ ΕΙΝΑΙ ΤΑ ΣΥΜΠΤΩΜΑΤΑ;
Αμέσως μετά τον τραυματισμό ο ασθενής αισθάνεται πόνο στην περιοχή του αγκώνα, κυρίως στην έξω πλευρά, ακόμα και όταν το χέρι είναι ακίνητο. Οι κινήσεις υπτιασμού και πρηνισμού είναι ιδιαίτερα επώδυνες, πόνος μπορεί να υπάρχει και στον καρπό, ενώ μειώνεται σημαντικά το εύρος κάμψης και έκτασης του χεριού. 

ΠΩΣ ΓΙΝΕΤΑΙ Η ΔΙΑΓΝΩΣΗ;
Οι ορθοπεδικοί κατηγοριοποιούν τα κατάγματα κεφαλής κερκίδας σε τρεις τύπους: α) τα απαρεκτόπιστα, όταν το οστό έχει ράγισμα αλλά παραμένει στην κανονική του θέση, β) τα μερικώς παρεκτοπισμένα, όταν ένα τμήμα του οστού έχει μετατοπιστεί από την κανονική του θέση, και γ) τα συντριπτικά, όταν υπάρχουν πολλά τεμάχια των οστών.

Η διάγνωση γίνεται με μια απλή ακτινογραφία. Η τρισδιάστατη αξονική ή/και μαγνητική τομογραφία χρειάζεται σε περιπτώσεις παρεκτοπισμένων καταγμάτων ώστε ο ορθοπεδικός να μπορέσει να δει εάν υπάρχουν και άλλες συνοδές βλάβες στον αγκώνα, όπως επιπλέον κατάγματα ή ρήξεις στους συνδέσμους.

ΠΟΙΑ ΕΙΝΑΙ Η ΘΕΡΑΠΕΙΑ;
Με εξαίρεση τα συντριπτικά κατάγματα που απαιτούν πάντα χειρουργική ανάταξη ώστε το οστό να αποκτήσει το σωστό ανατομικό του σχήμα, συνήθως τα υπόλοιπα κατάγματα αντιμετωπίζονται συντηρητικά. Το χέρι μπαίνει σε νάρθηκα ή γύψο για 4-6 εβδομάδες, ώστε μέσω της ακινησίας να διευκολυνθεί η πώρωση. Σημαντικό ρόλο παίζει ο φυσικοθεραπευτής, ο οποίος ανάλογα με τον τύπο του κατάγματος θα φτιάξει ένα πρόγραμμα ασκήσεων ώστε ο ώμος, ο καρπός και η άκρα χείρα να διατηρήσουν το εύρος της κίνησης, και να μειωθούν η δυσκαμψία, η μυϊκή ατροφία και το πρήξιμο στο χέρι.

Στις πιο απλές περιπτώσεις ασθενών που οδηγούνται στο χειρουργείο γίνεται ανοιχτή ανάταξη και στη συνέχεια οστεοσύνθεση με βίδες. Σε πιο σοβαρές περιπτώσεις μπορεί να χρειαστεί οστεοσύνθεση με μικρές πλάκες και βίδες, αλλά σχεδόν πάντα παραμένει ένα ποσοστό δυσκαμψίας στον αγκώνα. Εάν υπάρχει συντριβή της κεφαλής της κερκίδας –συνήθως πρόκειται για ηλικιωμένους ασθενείς– τότε είτε γίνεται αφαίρεσή της, είτε αντικατάστασή της από μεταλλική κεφαλή. Μετεγχειρητικά οι ασθενείς ακολουθούν εντατικό πρόγραμμα φυσικοθεραπείας και οι περισσότεροι επιστρέφουν στις καθημερινές τους δραστηριότητες μέσα σε διάστημα 2-3 μηνών.

ΚΛΕΙΣΤΕ ΡΑΝΤΕΒΟΥ
© Copyright 2019 Minisco.gr | Designed & Developed by Norder Media Solutions. Running on i-Flexible CMS