Άλλες Υπηρεσίες

ΤΙ ΕΙΝΑΙ;
Αν και η ορθή ονομασία είναι συμφυτική θυλακίτιδα του ώμου, εντούτοις είναι ευρέως γνωστό ως το σύνδρομο του παγωμένου ώμου, και έχει δύο βασικά χαρακτηριστικά: τον (αιφνίδιο ή σταδιακό) πόνο, και τον περιορισμό όλων των κινήσεων της άρθρωσης -και των ενεργητικών και των παθητικών- προς όλες τις κατευθύνσεις με αποτέλεσμα τη μυϊκή ατροφία.

ΠΟΙΑ ΕΙΝΑΙ ΤΑ ΣΥΜΠΤΩΜΑΤΑ;
Οι ασθενείς περιγράφουν ότι αισθάνονται πόνο κατά τη διάρκεια της νύχτας, και ιδίως όταν ξαπλώνουν στο χέρι που έχει πρόβλημα. Σε ό,τι αφορά τη λειτουργική ανεπάρκεια του ώμου το μεγαλύτερο πρόβλημα είναι στην περιστροφή του βραχίονα – για παράδειγμα η αδυναμία να πετάξει κάποιος ένα φρίσμπι, να φτάσει την πλάτη του ή ακόμα και να σηκώσει το βραχίονα του.

Τα ακριβή αίτια παραμένουν ασαφή αλλά οι μελέτες έχουν δείξει ότι ίσως να πρόκειται για αποτέλεσμα αφύσικης κυτταρικής δραστηριότητας που οδηγεί στη φλεγμονή και στο σχηματισμό ουλώδους ιστού. Συνήθως αρχίζει με πόνο στον δελτοειδή μυ του ώμου, και κατά κανόνα ακολουθεί μία κρίση αυχενικής ριζοπάθειας. Οι περισσότεροι ασθενείς πιστεύουν ότι η κατάστασή τους οφείλεται στην κούραση ή στην εντατική άσκηση, και γι’ αυτό αργούν να επισκεφθούν τον γιατρό. Είναι, όμως, και μια πάθηση που υπάρχει κίνδυνος να «χαθεί» από τον ορθοπεδικό αν αυτός συνδέσει τον πόνο του ώμου με την παθολογία του τενόντιου στροφικού πετάλου.

Το σύνδρομο του παγωμένου ώμου  έχει τρία στάδια που μπορεί να διαρκέσουν από 4 έως 20 μήνες. Στο πρώτο στάδιο κάνει την εμφάνισή του ο πόνος και αρχίζει να μειώνεται το εύρος των κινήσεων απαγωγής και στροφής. Στο δεύτερο στάδιο ο πόνος μειώνεται, αλλά υπάρχει δυσκαμψία και ο ώμος δεν απάγεται και δεν κάνει στροφή. Το τρίτο στάδιο είναι αυτό της αποκατάστασης, με σταδιακή βελτίωση της κίνησης και μείωση του πόνου.

ΠΟΙΟΙ ΑΝΗΚΟΥΝ ΣΤΙΣ ΟΜΑΔΕΣ ΥΨΗΛΟΥ ΚΙΝΔΥΝΟΥ;
Σύμφωνα με τη βιβλιογραφία, από το σύνδρομο του παγωμένου ώμου, που είναι και ιδιοπαθής νόσος, υποφέρει περίπου το 2% του γενικού πληθυσμού ηλικίας 40-75 ετών, με τις γυναίκες να αντιπροσωπεύουν το 70% των ασθενών. Επίσης είναι γνωστό ότι συνδέεται με το διαβήτη (οι διαβητικοί έχουν μία στις πέντε πιθανότητες), τον υποθυρεοειδισμό, το εγκεφαλικό, την καρδιακή προσβολή, τραύματα που χρειάζονται ακινητοποίηση του χεριού για μεγάλο διάστημα, αλλά και με επαγγέλματα που απαιτούν από κάποιον να δουλεύει για αρκετή ώρα με τα χέρια πάνω από το κεφάλι του. Ακόμα, το 4% των περιπτώσεων με συμφυτική θυλακίτιδα είναι ασθενείς στους οποίους έχει ήδη γίνει χειρουργική αποκατάσταση του στροφικού πετάλου.

ΠΟΙΑ ΕΙΝΑΙ Η ΘΕΡΑΠΕΙΑ;
Στις περιπτώσεις της ιδιοπαθούς συμφυτικής θυλακίτιδας η πλειοψηφία των ασθενών έχει βελτίωση χωρίς θεραπεία, ή με τα κατάλληλα φάρμακα και με ένα ήπιο πρόγραμμα φυσικοθεραπείας. Σε ασθενείς με αρκετό πόνο και ήπια δυσκαμψία συνίσταται η έγχυση κορτιζόνης στην άρθρωση. Εάν η δυσκαμψία είναι χρόνια ή εάν ο ασθενής δεν ανταποκρίνεται στη συντηρητική θεραπεία (συνήθως πρόκειται για μετατραυματικές ή μετεγχειρητικές περιπτώσεις), τότε είναι απαραίτητη η χειρουργική επέμβαση κατά την οποία αρθροσκοπικά θα γίνει απελευθέρωση των συμφύσεων και της θυλακικής ρίκνωσης. Ανοιχτή επέμβαση απελευθέρωσης απαιτείται σε ασθενείς με μεγάλης έκτασης συμφύσεις ή με συμφύσεις που εντοπίζονται και πέριξ του θυλάκου.

ΚΛΕΙΣΤΕ ΡΑΝΤΕΒΟΥ
© Copyright 2019 Minisco.gr | Designed & Developed by Norder Media Solutions. Running on i-Flexible CMS